Աշխատանքներ

Երևանի քիմկոմբինատի առողջարանը Դալար գետի կիրճում

Երևանի քիմիական կոմբինատի առողջարանը կառուցվել է 1958-1961 թվականներին Արզական գյուղի մոտակայքում, Դալար գետի կիրճում: Առողջարանի շենքը, ասես, եզրափակում է ելքը կիրճից, որով հոսում է գետը, այս հանգամանքը յուրովի օգտագործեց Իսրայելյանը, գետը վերածելով շինության հորինվածքային բաղադրիչի, առնելով այն փռված աղեղաձև այն կամարի տակ, որի վրա կառույցի հիմնական մասն է` երկու կողմերից պաշտպանված ելուստներով: Այս շինության տարածածավալային հորինվածքի և ոչ մի էլեմենտ չի գալիս հայկական միջնադարյան ճարտարապետությունից, հակառակը՝ այստեղ հատկապես ժամանակակից ճարտարապետությունն է առկա: Կիրճի բնապատկերին ներդ

«Վահագն Վիշապաքաղ» հուշարձանը

«Վահագն վիշապաքաղ» ուղենիշ - հուշարձանը գտնվում է Երևան – Սևան ավտոճանապարհին, կառուցվել է 1962 թվականին: Երևանի հյուսիսային մուտքն է սա: Քարի մակերեսի վրա քանդակված է Վահագնի վիշապամարտը: Վահագնը հայկական առասպելաբանությունում ամպրոպի և կայծակի աստվածն է: Մանուկ Աբեղյանը գրում է. «Քաջ Վահագն» եղել է հին հայերի սիրելի աստվածներից մեկը... Նրանից էին հայ թագավորները քաջություն խնդրում... Խորենացին գրել է.
Երկնէր երկին, երկնէր երկիր,
Երկնէր և ծովն ծիրանի.
Երկն ի ծովուն ունէր և զկարմրիկն եղեգնիկ.
Ընդ եղեգան փող ծուխ ելանէր,
Ընդ եղեգան փող բոց ելանէր,

1915 թվականի Մեծ Եղեռնի Նահատակաց հուշարձանի կառուցումը

Երևանի Ծիծեռնակաբերդի բարձունքում վեր խոյացող Հայոց Մեծ եղեռնի զոհերի հուշարձանն ուխտատեղի է ամեն մի հայի համար: Այն կառուցվել է 1968 թվականին: Ի դեպ, ինչպես վկայում է այս հուշարձանի հեղինակներից Սաշուր Քալաշյանը, եղեռնի զոհերի հիշատակին հուշարձան կանգնեցնելու գաղափարն առաջինն Իսրայելյանն է հայտնել ճարտարապետների միությունում ժողովի ժամանակ 1964 թվականին: Երևի քչերին է հայտնի, որ 1915 թվականի նահատակներին նվիրված առաջին հուշարձանը Խորհրդային Հայաստանում կառուցվել է 1965-ին իր Ռաֆայել Իսրայելյանի նախագծով Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնում՝ Վազգեն Ա Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսի նախաձեռնությամբ՝ Հայոց

Աղբյուր – հուշարձան Մեծ Եղեռնի նահատակների հիշատակին Գաջագործների փողոցում

Հուշարձանը նվրիվում է 1915 թվականի Մեծ Եղեռնի զոհ գնացած Սեբաստահայերին: Աղբյուր-հուշարձանը ունի ուրույն սլացիկ հորինվածք, արծվի թեւին պատկերված է հավերժության նշանը, խորհրդանշող հայ ազգի կենսական ոգու անմահությունը: Արծվի ներքեւում գտնվում է «ՌՋԺԵ» տառերը, որը նշանակում է 1915:

Աղբյուր հուշարձաններ նվիրված Իտալիայի Կարրարա և Հայաստանի Երևան քույր քաղաքներին

Աղբյուրները կառուցվել են 1965 թվականին Երևան և 1967 թվականին Իտալիաի Կարրարա քաղաներում:
Աղբյուրները տեղադրված են ինչպես Երևանի Օղակաձև զբոսայգում, այնպես էլ Իտալիայի Կարրարա քաղաքում, ի նշանավորումն քույր քաղաքների:

Մոնումենտի հուշահամալրիը

1944 թվականին, երբ զորքերը հաղթականորեն մտնում են ֆաշիստական Գերմանիայի տերիտորիան, խորհրդային իշխանությունները որոշում են կայացնում ի նշանավորումն այդ իրադարձության Երևան քաղաքում կառուցել հաղթակամար: Հայտարարվում է բաց մրցույթ, որին մասնակցում են բազում մեծանուն ճարտարապետներ, ի թիվս այլոց՝ Գ. Աղաբաբյանը, Գ.

Կաթնաղբյուր հուշարձանը Էջմիածմի Մայր տաճարի բակում

Էջմիածնի Մայր տաճարի բակի արևելյան կողմում 1967 թվականին «Կաթնաղբյուր» կոչվող աղբյուր հուշարձանը կառուցեց Իսրայելյանը: Այն դեպի Մայր տաճարը տանող գլխավոր ուղու ձախ կողմում է գտնվում, ճանապարհից փոքր ինչ հետ, տպարանի շենքերից արևմուտք:

Հայրենական Մեծ պատերազմում զոհված բանանցիներին նվիրված աղբյուր – հուշարձան

Հայրենական մեծ պատերազմում զոհված բանացի մարտիկներին նվիրված հուշարձանը կառուցվել է 1967 թվականին Ադրբեջանի հանրապետության Դաշքեսանի շրջանի Բանանց գյուղում: Հուշարձանի կառուցման գաղափարը պատկանել է երևանաբնակ մի խումբ բանանցիներին: Կառուցման կապակցությամբ ստեղծվում է շինարարական աշխատանքները կարգավորելու կոչված կազմկոմիտե: Հաջորդ քայլը երևանաբնակ բանանցեցիների ընդհանուր ժողովն էր (20 հունիսի 1966թ.), որին մասնակցել է 200 մարդ: Այս կազմից ընտրվեց 11 հոգուց բաղկացած նախագահություն: Նույն թվականի սեպտեմբերի 10-ին, քաղաքամայր Երևանում բնակվող բանանցեցիներից 205 հոգու մասնակցությամբ տեղի ունեցած

Էջեր